Ҷунбиши бесими кушода як эътилофи ҳомиёни озодии интернет, ширкатҳо, созмонҳо ва технологҳоест, ки барои таҳияи технологияҳои нави бесим ва илҳом бахшидан ба ҳаракати кушодагии интернет кор мекунанд. Мо мақсад дорем, ки технологияҳоеро бунёд кунем, ки муштариёни Интернетро барои меҳмонон ва аҳолӣ тақсим кардани шабакаҳои бесими худ ҳангоми нигоҳ доштани амният, ҳифзи махфият ва нигоҳ доштани сифати дастрасӣ осон кунанд. Мо инчунин ба ҷаҳониён дар бораи манфиатҳои зиёди бесими кушод таълим медиҳем, то ба ҷомеа дар дур шудан аз шабакаҳои пӯшида ва ба ҷаҳоне, ки дар он кушодагӣ муқаррарӣ аст, кӯмак кунад. Кӯшишҳои мо ба ақидаи коршиноси эътирофшудаи амнияти компютерӣ Брюс Шнайер пайравӣ мекунанд, ки нигоҳдории гиреҳи бесими кушодаро як масъалаи “одобӣ” мешуморад: Ҳар вақте, ки ман дар бораи танзимоти амниятии худ сӯҳбат мекунам ё менависам, як чизест, ки одамонро ба ҳайрат меорад ва бештар интиқодҳоро ҷалб мекунад - он аст, ки ман як шабакаи бесими кушодро дар хона идора мекунам. Парол нест. Рамзгузорӣ вуҷуд надорад. Ҳар касе, ки қобилияти бесим дорад, ки шабакаи маро бубинад, метавонад онро барои дастрасӣ ба интернет истифода барад. Барои ман, ин одоби асосӣ аст. Таъмини дастрасӣ ба интернет ба меҳмонон як навъ таъмини гармӣ ва барқ ​​ё як пиёла чойи гарм аст. Мо якҷоя кор карда истодаем, то ҷаҳонеро ҷонибдорӣ кунем, ки дар он Интернет барои одамони бештар дастрас бошад ва инчунин спектрро самараноктар истифода барад. Ва мо кор карда истодаем, ки афсонаҳоро дар бораи бесими кушод барҳам диҳем (ва ба ҳақиқат муқобилат кунем) ҳангоми эҷоди технологияҳо ва преседенти ҳуқуқӣ барои таъмини бехатар, хусусӣ ва қонунии кушодани шабакаи шумо.